woensdag 25 februari 2015

Ski-avontuur 4

Woensdag 18/2

Een nacht waarin toch niet zoveel werd geslapen.
We waren rond kwart voor 11 in slaap gevallen.
Middernacht terug wakker geschoten.
Terug in slaap gevallen, om rond 4u weer wakker te worden, een uur wakker te blijven en dan weer terug in een woelige slaap te vallen.
3 keer het alarm laten afgaan ( ik snooze normaal nooit, echt nooit!)
De kuiten, dat ging al een beetje beter.
de momenten dat ik wakker werd, had ik telkens wat liggen stretchen in bed.
Het betert, gelukkig.
Wat ontbijt naar binnen, en de auto inladen.

Ik werd gedropt in san ulrich, poging 2 om te leren skiën.
mijn coole skibril ;)
De techniek had ik al wat onder controle, 
maar door de pijn en de angst kwam dit niet goed tot uiting

Hopelijk brengen de andere botten wat verlichting.
Met gewone schoenen de berg opgegaan, skibotten, stokken en latten in de hand en rugzak op de rug.
Boven de botten, vol van die nieuwe moed, aangedaan. Nog geen slapende tenen, goed teken.
Even boven gewacht, en dan besloten om met de lift naar beneden te gaan, en zien of de leraar daar staat te wachten.

En inderdaad, daar stond ie.
Hem uitgelegd wat er was gebeurd, en dat dit DE uitgewezen kans is om uit te proberen.
Hem ook duidelijk gemaakt dat als ik stop zou zeggen, dat het dan ook echt gedaan zou zijn voor mij.
Terwijl we wachtte op de andere deelnemers, bleef ik rondwandelen om de druk van de botten gewoon te worden.
Mijn kuiten, dat ging wel.
Het rondwandelen in de skibotten, dat ging ook heel goed.
Iedereen aangekomen, en me vriendelijk begroet.
Skibotten inklikken en we beginnen eraan.
De eerste afdaling... een kleintje maar, aan een heel traag tempo.
Ik liet de pijn niet overheersen. Dat mocht niet gebeuren, want ik wist wat de gevolgen zouden zijn.
Ik betrapte mezelf er soms op dat ik wat sneller wilde gaan.
Sneller dan de anderen.
Ik bleef de tactiek overlopen in mn hoofd. Denken aan de sneeuwploeg positie.
Maar toch. ik weet niet of ik het al echt leuk vind, of nog niet.
Is dat doordat de leraar me toch nog tegenhoudt (misschien voor mn eigen goed) of is het echt niets voor mij?
De sleeplift, ook niet echt het grootst succes voor mij.
Wat een rotding!
Afdaling is 2 keer gelukt, maar mijn gevoel erbij zit toch niet helemaal juist.
Ik ga eerlijk zijn en zeggen dat ik de les van morgen ga afblazen.

Ik zie het aan hun gezichten, terwijl ik vertel hoe ik me voel.
Ze zijn toch blij voor me dat ik heb doorgezet, dat ik het skiën nog niet volledig heb afgezworen.


Namiddag zijn we de andere kant op gegaan,Wolkenstein, met een treintje door de berg, en met de gondel naar boven.
Heel mooi uitzicht, leuke restaurantjes





En mijn eerste heldendaad van de week.
Ik was wat aan het rondwandelen, en hoorde ineens een kinderstem in paniek. Als ik zoiets hoor, dan wordt er een klik gemaakt in mijn hoofd en moet ik gaan helpen.
Ik keek rond, en zag toen aan de roltrap dat een kind zijn skilatten dwars vaststaken.
De trap stopte niet, en het kind raakte meer en meer in paniek.
Ik probeerde eerst de skilatten te pakken te krijgen, maar toen begonnen de kinderen achter hem ook te vallen, een ophoping van kinderen, skilatten en stokken.
Dus mijn eerste instinct was om die kinderen daar weg te krijgen.
De leraar sprong erbij en samen trokken we eerst de kinderen weg, daarna de skistokken en de skis.
Ondertussen had iemand de trap stilgezet.
Heel wat tranen vloeiden, maar gelukkig geen 'zwaargewonden'.
Een enorme dankjewel glimlach van de leraar en een paar kinderen deed mijn hart gloeien en zorgde voor een oor tot oor glimlach bij mezelf.
Supergoede daad verricht.
Met een goed gevoel, ging ik nog even op het terras zitten, nam ik mijn boek erbij,
en dronk van de welverdiende warme choco ;)

's Avonds is het altijd de vraag ‚’waar of wat gaan we eten?'
de mevrouw van de gasthof had nog wel een voorstel.
Een andere gasthof met restaurant, gasthof Sonne.
Het zou zich een dorpje/stadje terug bevinden, niet zo ver van waar we ons bevonden.
Wel… het was toch veel verder dan we dachten.
Maar goed, eenmaal aangekomen, kregen we een menukaart voorgeschoteld van welgeteld 1 bladzijde.
het was namelijk Aschermittwoch… Aswoensdag voor de mensen die geen Duits spreken.
Dat betekent dat er op de menukaart geen vlees te vinden was.
Een hele simpele kaart met een paar pasta’s en een paar visgerechten.
Ja, wat moet je dan kiezen?
ik ging voor de spaghetti… spaghetti met simpele tomatensaus, zonder vlees natuurlijk.
5 anderen hadden voor éénzelfde visgerecht gekozen.
De spaghetti kwam er als eerste. Uit beleefdheid wacht je normaal totdat de gerechten van de anderen ook op tafel staan.
Wel, als ik daarop had gewacht, dan was de spaghetti grandioos koud geworden.
De spaghetti was op, toen voor de volgende persoon het eten eraan kwam (nog steeds geen vis)
Een dame van het restaurant kwam ons vertellen dat er van het gekozen visgerecht nog maar 2 over waren. Dus hadden ze andere vis voorzien voor de andere 3 porties.
Blijkbaar waren ze niet zo bekend met vis.
1 portie had nog vele rauwe stukken… ze kreeg een nieuwe vis, maar het duurde wel even voordat deze portie er aan kwam.
Maarreuh… ook deze was nog wat rauw...
jammer, heel jammer, maar ja,

Aschermittwoch, het is toch iets speciaals...

Grtjs

4 opmerkingen:

  1. O wat jammer. Ze verkopen daar ook goede crème om de kramp uit je kuiten te krijgen. Na het skiën insmeren, niet ervoor, want dan krijg je juist de pijn.
    Toch blij dat je het hebt geprobeerd en hebt genoten van de natuur.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dank je voor de goede tip,
      dat zal voor volgend jaar zijn :)

      Verwijderen
  2. Alle begin is super moeilijk. Ook de ervaren skiërs zijn ooit zo begonnen.Echt waar. Voor veel mensen wordt skiën pas echt leuk als je lichaam eraan gewend is geraakt en je stapje voor stapje soepeler en makkelijker wat weg kunt skiën.
    Wel top dat jij zo goed hebt geholpen met al die kinderen. Dat maakt jouw dag toch een prima dag.

    Groetjes, Margaret

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dat vertelde m'n schoonfamilie ook, het zal toch even doorbijten worden,
      en ja, als ik maar met kinderen kan bezig zijn, dan is m'n dag zeker goed ;)

      Verwijderen

Dank je wel voor je leuke reactie!
Grtjs